"What a wonderful world..."

XII Beskidzki Piknik Country – 2011r. (Wisła, woj. śląskie), cz. 2

2011-10-28T01:06:00.005+02:00

Po przejeździe parady motocyklistów wszyscy pospieszyli w kierunku amfiteatru, wokół którego rozstawili oni swoje pojazdy. Można było przejrzeć im się z bliska. Jednak nie było na to za wiele czasu, bo z estrady dobiegał już głos Przemka Myszkowskiego. Witał licznie zebraną publiczność, oczekującą rozpoczęcia koncertu.

W tym roku, w przeciwieństwie do ubiegłego już od razu można było dostrzec zmianę w sposobie prowadzenia tej countrowej imprezy. Jego wypowiedzi były konkretne, rzeczowe, ale i dowcipne. Na scenie pojawiła się dyrektor WCK pani Maria Bujok, a w chwilę później burmistrz Wisły Jan Poloczek, który oficjalnie otworzył XII Beskidzki Piknik Country. Przed rozpoczęciem koncertu kilka słów powiedział gość Wiślaczka, Josef Mlok Grim - szef Agencji Artystycznej Agrimona w Karwinie.

Jako pierwszy zaprezentował się wiślańskiej publiczności czeski zespół “Bridge”.

Niemal od razu pod sceną zaroiło się od tancerzy. Jako pewną ciekawostkę można było zobaczyć i usłyszeć mało znany w Polsce instrument, jakim jest gitara rezofoniczna, zwana od producenta, firmy DOpyera BROthers - “dobro”. Więcej na jej temat można przeczytać tutaj.

Nogi same rwały się do tańca, gdy ze sceny płynęły dźwięki tak melodyjnych utworów muzyki country. Bridge ma bogaty repertuar. Szkoda, że mogliśmy usłyszeć tylko małą jego cząstkę. Jak widać, była to świetna rozgrzewka przed następnymi występami.

W tym roku nie zjawiła się moja ulubiona para tancerzy. Godnie zastąpiły ją dwie inne.

Jak co rok, chodząc między rzędami krzesełek do zabawy zachęcał Luciano. Było wielu chętnych, by zrobić sobie z nim zdjęcie.

Nie obyło się bez bisów. Tuż po nich na scenie pojawił się Cezary Makiewicz. To znana postać na polskim rynku country. Śpiewa, gra na gitarze, komponuje, pisze teksty. Jest liderem założonego przez siebie w 1997 roku zespołu. W swoich kompozycjach umiejętnie łączy country z elementami muzyki pop i rock.

Podczas występu otrzymał, jak na countrowca przystało, kowbojski kapelusz. W którym bardziej mu do twarzy brązowym, czy białym?

Jego piosenka “Wszystkie drogi prowadzą do Mrągowa” wygrała w konkursie na piosenkę pikniku, który zorganizowano z okazji już XXX-tej jego edycji. Jak nietrudno odgadnąć właśnie ona zyskała największy entuzjazm publiczności. Widownia oszalała. Wszyscy śpiewali razem z Czarkiem.

Słuchając utworów w jego wykonaniu pomyślałam, że to człowiek o romantycznej duszy ;-) Jego teksty w bardzo ciepły, naturalny, a zarazem piękny sposób w przeważającej części opowiadają o miłości oraz urokach polskiej ziemi, której jest wielkim orędownikiem. Bliskie są mi słowa o takim małym miejscu na ziemi, które każdy nosi w swoim sercu, choćby los rzucił go na drugi koniec świata. Mam tu na myśli utwór “Polna drogo”. Ukłonem w stronę pań była piosenka o kobiecie idealnej - “Wszystkim czym chcesz”. Mnie osobiście występ Cezarego Makiewicza najbardziej się podobał, tym bardziej, gdy za swym guru Tomaszem Szwedem stwierdził, że śpiewa się duszą, śpiewa się o czymś… Podpisuję sie pod tymi słowami w całej pełni, zachęcając do posłuchania piosenki “Śpiewaj Tomek…”.

Występ Cezarego publiczność nagrodziła długimi brawami, a już po chwili na estradzie pojawił się zespół “The Trace”. Jak piszą o sobie, grają muzykę zakorzenioną głęboko w klimatach amerykańskich. Wykonują utwory m.in. Eddiego Cohrane’a, Erica Claptona, J.J Cale’a czy też Krisa Kristoffersona oraz utwory autorskie. Publiczność przyjęła ich bardzo przychylnie.

Brzmienie muzyki The Trace jakże różni się od tej wykonywanej przez poprzedniego gościa pikniku country. Jest zdecydowanie ostrzejsze. Ruchy tancerzy zdecydowanie zyskały na ekspresji…Jako ostatnia tego dnia na scenie pojawiła się uznawana za pierwszą damę country w Polsce Alicja Boncol. To kobieta o niesamowitej energii i uroku osobistym. Publiczność ją kocha. Wszędzie gdzie się pojawia porywa wszystkich do wspaniałej zabawy. Nie inaczej było w Wiśle. Publiczność powitała ją bardzo gorąco, a gdy zaczęła śpiewać, podgrzała atmosferę do czerwoności.

Alicja to osoba bardzo ekspresyjna, wulkan energii i ciepła zarazem. Jej sposób bycia na scenie jest bardzo naturalny, spontaniczny, czym momentalnie zjednuje sobie wszystkich, którym dane jest oglądać jej występ. Ten błysk w oku, umiejętność dialogu z publicznością, ale przede wszystkim niesamowity głos sprawiają, że Alicja Boncol to wspaniała kobieta i artystka.

Uśmiechnięta, skora do żartów, przekomarzająca się ze swoimi fanami w bardzo uroczy sposób.

Na scenie towarzyszą jej muzycy i chórzystka.

Bisom nie było końca. Żal było opuszczać amfiteatr, tym bardziej, że nie mogłam zostać do następnego dnia. Opuszczając park, spojrzałam za siebie. Oto co ujrzałam…

W pierwszej części tego artykułu wspomniałam o iluminacji, którą zyskał amfiteatr. Tak się ona prezentuje po zmroku. O tej porze uliczki są opustoszałe.

Bardzo nastrojowo prezentuje się Kościół Ewangelicko-Augsburski św. Piotra i Pawła. Nawet fontanna jest podświetlona, a dzięki temu widoczna w ciemnościach.

Żal wyjeżdżać z countrowej Wisły. Z pewnością przyjadę tu za rok na następny, XIII-ty już piknik, ale bywam tutaj nie tylko z tej okazji. Okolice Perły Beskidów są piękne o każdej porze roku, toteż wpadam tutaj,by naładować akumulatory i zrobić ciekawe zdjęcia. Kończąc, zapraszam do Wisły nie tylko miłośników muzyki country, ale wszystkich, którzy dobrze czują się w górach (choć to nie te najwyższe). Każdy znajdzie tu coś dla siebie…

XII Beskidzki Piknik Country - 2011r. (Wisła, woj. śląskie)

2011-10-07T19:19:00.005+02:00

Tegoroczny Piknik Country zwany też “Wiślaczkiem Country” zaplanowano na 27-28 sierpnia. Pogoda jak zawsze dopisała. Już od godzin przedpołudniowych czuło się tę charakterystyczną atmosferę countrowego święta. Wszyscy, którzy przyjechali do Wisły dla tej muzyki, niecierpliwie czekali na rozpoczęcie korowodu. Było jeszcze wcześnie, więc mogłam pospacerować po parku. Od czerwca 2010 roku amfiteatr, w którym odbywają się różnego rodzaju imprezy jest zadaszony i wyposażony w nowe krzesełka. Nosi imię honorowego obywatela miasta i założyciela Zespołu Pieśni i Tańca “Śląsk” Stanisława Hadyny. Uroczyste jego otwarcie po modernizacji miało miejsce 5 czerwca 2010 roku. Prócz wymienionych juz zmian obiekt zyskał też ciekawą iluminację (pokażę ją w drugiej części tego artykułu) i obszerniejsze zaplecze. Tak prezentował się jeszcze wczesną wiosną.

Wracamy do sierpnia 2011 roku. Teraz amfiteatr prezentuje się tak.

Moją uwagę zwróciła ta oto para z katarynką. Oboje wyglądali jak wyjęci z zupełnie innego świata.

Obok rozstawiły się kramiki z różnego rodzaju towarami. Można było kupić tu m.in. wisiorki, kolczyki, chusty, elementy stroju kowbojskiego, ale też nalewki i grilowane mięsiwa. Stoiska te były czynne także i po zmierzchu. Takich dużych bochenków chleba jeszcze nie widziałam

W okolicach amfiteatru i na deptaku stały motory, a ich właściciele rozmową skracali sobie czas oczekiwania na paradę. Ulicami miasteczka przechadzali się mężczyźni w kowbojskich kapeluszach i kamizelkach.

Czas trochę się dłużył jak zawsze, gdy na coś się czeka. Wreszcie nadeszła pora zajęcia dobrego miejsca na trasie przejazdu motocyklistów. Jeszcze szybciutko kupiłam sobie butelkę wody, bo słoneczko nieźle przygrzewało, a nie chciałam wychodzić później z amfiteatru, by nie uronić ani nutki z występów kolejnych wykonawców. Co chwilę mijały mnie motocykle, spieszące na miejsce zbiórki przed paradą. Ciekawiło mnie, czym ta dzisiejsza będzie różniła się od ubiegłorocznej. Na około 20 minut przed godziną 16-tą stanęłam w swoim stałym miejscu i czekałam. Wkrótce u wylotu drogi prowadzącej do placu Hoffa pojawił się… dyliżans zaprzężony w cztery konie. To nowa atrakcja Wisły.

Tuż za nim pchając przed sobą dziecięcy wózek szedł dziwny Indianin. Za nim maskotka Wisły – Wiślaczek oraz napis oznajmujący zmianę miasta na te dwa dni na Ranczo Wisła.

W grupce biorących udział w paradzie uczestników późniejszej countrowej zabawy wyróżniała się jakże charakterystyczna postać, Luciano. Gdy znikali za zakrętem alejki prowadzącej do amfiteatru uwagę zabranych zwróciły pojawiające sie samochody.

Wreszcie pojawili się ONI.

Wśród stojących wzdłuż trasy parady dało się zauważyć wyraźne ożywienie. To głównie na nich corocznie czeka tu wielu entuzjastów wiatru we włosach i huku maszyn. Stylowo ubrani, na swych wspaniałych rumakach doskonale zdawali sobie sprawę, że są obiektem westchnień niejednej białogłowy marzącej o tym, by choć raz usiąść, jeśli już nie za kierownicą to chociaż na tylnym siedzeniu za przystojnym motocyklistą.

Nie zabrakło też i oryginałów.

Parada miała się ku końcowi, jeszcze tylko kilka samochodów…

A to autko wzbudziło autentyczny zachwyt.

Paradę kończyła wiślańska ciuchcia Martusia.

Amfiteatr szybko zapełniał się, jednak miłośnicy motocykli podążyli w miejsce ich postoju, by przyjrzeć im się z bliska. Ja również pobiegłam z nimi, bo za chwilę miał rozpocząć się wspaniały koncert. Corocznie Piknik Country w Wiśle jest okazją do spotkania we własnym gronie oraz zaprezentowania motocykli w całej okazałości.

Zainteresowały mnie ciekawe elementy zdobnicze jak i samo wyposażenie maszyn.

Wypolerowane, że można się przejrzeć.

Motocykliści jak widać bardzo dbają o swoje maszyny. Każdy stara się nadać swojej indywidualny wygląd, tak, by wyróżniała się na tle innych. Są na to różne sposoby.

Gdy prowadzący koncert Przemek Myszkowski witał zgromadzoną bardzo licznie publiczność, siedziałam już na widowni. A o tym, co działo się na scenie amfiteatru w Wiśle opowiem w drugiej części mojej relacji.

Żywiec - Stary Zamek, Nowy Zamek, park (woj. śląskie) cz. 1

2011-02-26T21:24:00.002+01:00

Dziś chcę pokazać Wam Żywiec, a ściślej mówiąc miejsce, które ze względu na moje hobby szczególnie mnie zainteresowało, mianowicie zamek i piękny park. Po raz pierwszy do Żywca przyjechałam z rodzicami jako mała dziewczynka, ale wtedy tylko przyglądałam się jak ojciec posługiwał się aparatem fotograficznym, by zachować radosne chwile rodziny spędzane na łonie natury. Gdy na początku ubiegłego lata ze wzruszeniem przeglądałam stare fotografie (bo i miejsca się zmieniły i ojca nie ma już z nami), natknęłam się i na te z Żywca. Postanowiłam sprawdzić jak na przestrzeni wielu lat zmieniło się to miejsce. Tak się złożyło, iż w ubiegłym roku miałam okazję dwukrotnie odbyć niejako podróż sentymentalną do Żywca, latem i jesienią. Jednak na wstępie, zanim zaprezentuję zdjęcia, jak zawsze kilka słów wprowadzenia.

Żywiec to miasto w województwie śląskim, położone w Kotlinie Żywieckiej u zbiegu dwóch rzek: Soły i Koszarawy. Przez część XX wieku należało najpierw do województwa krakowskiego, później bielskiego. Z okolic miasta możemy dostrzec takie szczyty górskie jak: Grojec, Pilsko, Babia Góra, Wielka Racza oraz Skrzyczne.

Historia tego miejsca ma swój początek w czasach, gdy to Celtowie zasiedlili wzgórze Grojec (612 m n.p.m.). Stała tam wczesnośredniowieczna warownia, przekształcona w XV w. w myśliwski zameczek. Prawdopodobnie pierwszym właścicielem dóbr żywieckich był Mikołaj Strzała herbu Kotwicz. Zamek zamieszkiwała początkowo rodzina Skrzyńskich herbu Łabędź. W drugiej połowie tegoż XV wieku za sprawą wojsk Kazimierza Jagiellończyka zameczek został zniszczony. Prawa miejskie Żywiec otrzymał w roku 1327. Jednak jego położenie względem współczesnego miasta było nieco inne, mianowicie na terenie późniejszej, zalanej przez Jezioro Żywieckie w 1966 roku wioski Stary Żywiec. W 1448 roku ze względu na często nękające go powodzie miasto zostało ponownie lokowane w miejscu położonym nieco wyżej. W wieku XIV Żywiec stanowił część księstwa cieszyńskiego, następnie oświęcimskiego należącego od 1327 roku do Korony Czeskiej. W drugiej połowie XV wieku trafiło ono w ręce króla Kazimierza Jagiellończyka i w ten sposób weszło w skład państwa polskiego. Od tej pory dobra żywieckie zwane Państwem Żywieckim w różnych okolicznościach zmieniały właścicieli.

Pierwszym z nich był ród Komorowskich herbu Korczak władający dobrami żywieckimi jako całością w latach 1467 – 1608. Ostatnim z rodu, który za sprawą hulaszczego trybu życia zbankrutował i doprowadził do sprzedaży dóbr żywieckich był syn Krzysztofa Komorowskiego, Mikołaj.

Kupiła je w 1624 roku żona króla polskiego Zygmunta III Wazy, Konstancja Habsburżanka. W ten sposób Państwo Żywieckie na 54 lata trafiło w ręce Wazów (1624 – 1678). W tym czasie, w roku 1669 jego gościem był król Jan Kazimierz. W wyniku przegranej w wielkiej bitwie polsko-szwedzkiej Żywiec został zdobyty i zniszczony.

Kolejnym jego właścicielem na lata 1678 – 1838 został ród Wielopolskich herbu Starykoń. Okres ten w historii ziem żywieckich nie był dla nich dobry. Zapanowała gospodarcza stagnacja. W tym czasie rozbudowano w stylu barokowym żywiecki zamek, a także założono 25-hektarowy park zamkowy. Gdy majątek zaczął podupadać znów został wystawiony na sprzedaż.

Kupił je arcyksiążę Karol Ludwik Habsburg i tak rozpoczęło się panowanie Habsburgów, które trwało ponad 100 lat (1838 – 1944). Byli dobrymi przedsiębiorczymi gospodarzami, dlatego też Państwo Żywieckie w tym czasie stało się jednym z najbardziej dochodowych majątków szlacheckich w Austrii. Dokonało się tu wiele bardzo korzystnych zmian. Dotyczyły one także zamku, który został przebudowany w stylu neogotyckim. Wzbogacił się też o nową część w stylu neoklasycystycznym. Mam na myśli pałac nazwany Nowym Zamkiem, czy też Nowym Pałacem. Park również zmienił swoje oblicze na styl angielski. Nie mogę w tym momencie nie wspomnieć o Karolu Stefanie Habsburgu od którego swój początek wzięła żywiecka linia Habsburgów. Pomimo swego niemieckiego rodowodu, deklarowali polskość, a w 1918 roku wystąpili o polskie obywatelstwo i zachowali swoje żywieckie dobra. Ich część podarowali państwu. Na czas II wojny światowej ziemie żywieckie weszły w skład III Rzeszy. Ostatni właściciel dóbr żywieckich Karol Olbracht Habsburg nie podpisał niemieckiej listy narodowościowej, został internowany, a następnie wyjechał do Skandynawii.

W 1944 roku dekret o reformie rolnej sprawił, że po 477 latach Państwo Żywieckie przestało istnieć.

W roku 2000 powróciła do Żywca córka ostatniego właściciela Państwa Żywieckiego, Maria Krystyna Altenburg. Zamieszkała w Nowym Zamku.

Jak z tego rysu historycznego Żywca wynika, losy zamku były ściśle związane z losami miasta.

Po tym trochę przydługim być może wstępie zapraszam na spacer po zespole zamkowo-parkowym z Żywcu. Ze względu na ilość materiału, który chciałam tu zaprezentować, podzielę całość na kilka części. W pierwszej niejako zaprezentuję jedynie poszczególne elementy kompleksu zamkowo-parkowego Habsburgów.

W jego skład wchodzą obecnie: Stary Zamek z oficynami (Stajnia, Wozownia), Nowy Pałac Habsburgów oraz Park z m.in. Domkiem Chińskim, rosarium i fontanną. Ostatni remont generalny tych obiektów przeprowadzono w 1850 roku, od tego czasu ulegały one stopniowej degradacji. Za sprawą władz miasta, które pozyskały fundusze, od roku 2004 rozpoczęły się tutaj prace remontowe, których efekty mogłam zobaczyć na własne oczy.

Żywiec, zarówno latem, jak i późną jesienią, gdy byłam tam powtórnie powitał mnie piękną, słoneczną pogodą. Już wchodząc na teren kompleksu dostrzegłam rezultaty przeprowadzonego remontu. Tutaj przebiega też odtworzone koryto rzeki Młynówki.

Najpierw chciałam zobaczyć jak prezentuje się Stary Zamek i dziedziniec.

To też Stary Zamek, jednak w nieco innym ujęciu.

Na “zielonym”dziedzińcu zewnętrznym między Pałacem Habsburgów a Starym Zamkiem od pierwszej poł. XX wieku stoi ozdobna, kuta z żelaza studnia. Dokoła niej usytuowano kilka ławeczek. Można usiąść, poczytać gazetę, książkę, czy też po prostu posiedzieć i popatrzeć na efekty przeprowadzonych prac remontowych. Tuż obok rośnie dąb posadzony w maju 2000 roku przez ówczesnego Marszałka Sejmu R.P. Macieja Płażyńskiego.

Mnie zachwycił zwłaszcza Pałac Habsburgów zwany Nowym Zamkiem. W promieniach słońca jego czyste, jasne elewacje ukazują niezwykłe piękno tej klasycystycznej budowli.

A oto drugie wejście na teren zamku. Można tutaj dotrzeć od strony konkatedry Narodzenia Najświętszej Marii Panny.

W tej to bramie znajduje się tablica pamiątkowa…

Dziedziniec zewnętrzny otaczają oficyny oraz Nowy Pałac. Tutaj też mieści się Kawiarnia Wiedeńska. Można usiąść na świeżym powietrzu i pijąc wyśmienitą kawę cieszyć oko pięknem tego miejsca.

Stąd tylko kilka kroków i wchodzimy na teren pięknego parku, po którym spacer o każdej porze roku jest wielką przyjemnością.

W tym miejscu zakończę pierwszą część mojej opowieści. W następnych postaram się przede wszystkim pokazać bardziej szczegółowo Stary i Nowy Zamek oraz park, stosując niezbędną narrację. Tak więc zapraszam na część drugą…

Informacje na temat zwiedzania Muzeum Miejskiego mieszczącego się w Starym Zamku można znaleźć tutaj: http://www.muzeum-zywiec.pl/index.htm

Moszna, zamek i jego tajemnice…(woj.opolskie) cz. 4

2010-12-17T01:09:00.003+01:00

Podczas mojego ostatniego pobytu na zamku Moszna spotkała mnie miła niespodzianka. Okazało się, że w tym właśnie czasie kręcono tam sceny do filmu “Daas”, w reżyserii asystenta Filipa Bajona, Adriana Panka. Jest to opowieść o wiedeńskim okresie życia hrabiego Jakuba Franka, który ogłosił się mesjaszem. Wcześniej był wyznawcą islamu, następnie katolicyzmu, by w końcu stworzyć własną religię. Podczas pobytu w Wiedniu zyskał zwolenniczkę w osobie cesarzowej Marii Teresy. Młodszy radca Kancelarii Nadwornej Henryk Klein podejrzewał, iż szkoli on swoich wyznawców, by dokonać zamachu stanu. Jaka była prawda? Poznamy ją, gdy film wejdzie na ekrany kin. Jakub Frank prowadził wystawne życie. Miał poparcie wielu wpływowych osób, w tym także cesarza. Był to człowiek, który dzięki swojej charyzmie miał wielki wpływ na ludzi. Potrafił przekonać ich do swoich idei. Początkowo sam wierzył w swoją wyjątkowość i misję, lecz z czasem wiara ta przybrała postać mistyfikacji.

Tytułowe Daas miało być miejscem lub tez zdarzeniem w przyszłości, kiedy to ludzkość zrozumie i zaakceptuje fakt, iż pojawił się mesjasz. Tak naprawdę słowo to służyło do manipulacji ludźmi.

Nie chcę wdawać się tutaj w opis akcji filmu. Wymienię jedynie kilka nazwisk aktorów, którzy wzięli udział w tej produkcji: Olgierd Łukaszewicz (Jakub Frank), Mariusz Bonaszewski (radca wiedeńskiej Kancelarii Nadwornej Henryk Klein), Andrzej Chyra (dawny wyznawca Franka – Jakub Goliński), Robert Gonera, Maciej Stuhr, Jak Nowicki oraz Danuta Stenka i Janusz Chabior.

Chciałabym zaprezentować tutaj część zdjęć z planu filmowego, które zrobiłam podczas pobytu na zamku Moszna.

Lekko po 6-tej obudził mnie dziwny dźwięk. Rytmiczny, jednostajny… Wstałam i spojrzałam przez okno. Nad parkiem o tej porze unosiła się jeszcze mgła. Parkową alejką w rytm nadawany przez małego dobosza maszerował oddział wojska. Nagle zatrzymał się i dowódca zarządził musztrę. Następnie żołnierze przemaszerowali wokół fontanny, po czym mogli chwilę odpocząć.

Dziedziniec zamku oświetlały delikatne promienie słońca, ale park okrywał woal mgły, jednak gdy ta zaczęła opadać, widok na cały park nabrał wyrazistości.

W parkowej alejce pojawił się zaprzężony w dwa konie powóz. Okrążył kilkakrotnie fontannę i zatrzymał się, czekając na dalszy rozwój wypadków.

W międzyczasie na planie zaczęli pojawiać się aktorzy i statyści.

Znów pojawił się powóz, ze stangretem w stosownym stroju. Ponownie zrobił rundę alejką prowadzącą dookoła malowniczej fontanny i zatrzymał się przy schodach prowadzących na dziedziniec.

Tam rekwizytorzy przygotowali już plan do kręcenia sceny.

Statyści, wcielający się w rolę żołnierzy w wolnym czasie ćwiczyli fechtunek, po raz kolejny szykowali się do ataku lub też przyglądali się pracy ekipy.

Natomiast aktorzy cierpliwie czekali na rozpoczęcie swoich prób, a następnie zdjęć.

Dla obserwatora z zewnątrz, wszystko co działo się na planie wyglądało dosyć chaotycznie, ale reżyser miał całość pod kontrolą.

Oto widok z mego okna. Nie tylko ja przyglądałam się pracy ekipy filmowej. Z tego miejsca dobrze widoczna była cała przestrzeń planu filmowego.

Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam wielbłąda, który nie miał ochoty iść tam, dokąd go prowadzono.

Pojawił się i… osiołek.

I znów musztra.

Aktorzy wciąż czekali, powtarzając swoje role, ćwicząc kwestie…

Wreszcie zdjęcia tuż tuż…

i akcja!!!

Pokazałam tutaj to, co sama widziałam. Niestety kończył się mój dwudniowy pobyt na zamku, więc musiałam spakować sie i opuścić apartament. Żałuję, że nie mogłam do końca obserwować pracy nad fragmentem filmu Daas, który powstał na zamku Moszna.

Z pewnością wybiorę sie do kina, by obejrzeć ten film.

Moszna, zamek i jego tajemnice… (woj. opolskie) cz. 3

2010-11-20T17:32:00.002+01:00

Po przybyciu na zamek, jak najszybciej chciałam zobaczyć co też kryją jego mury. Wkrótce nadarzyła się okazja, by w towarzystwie przewodnika zobaczyć te piękne wnętrza. Po krótkim wstępie udaliśmy się do jadalni. Jej wielkość i wystrój na wszystkich zrobiły wrażenie. Białe meble, sztukaterie na suficie i ścianach... Nawet najskromniejszy posiłek podany w takiej sali smakowałby wyśmienicie. Miałam okazję przez dwa dni jadać tutaj i muszę pochwalić jakość dań, sprawność obsługi i bardzo sympatyczne podejście do gości.

Z jadalni przez oszklone drzwi metalowymi ornamentami można wejść do oranżerii, by odpocząć wśród zieleni i posłuchać szemrania stróżek wody wypływających z fontanny.

Zdziwiłam się, gdy zauważyłam fruwające tutaj piękne, kolorowe motyle… Następnie spojrzałam w górę i przez oszklony dach oranżerii na tle błękitu nieba zobaczyłam wieże zamku. Pomyślałam, że wyglądają jak strażnicy strzegący tej oazy zieleni. Rosnące tu rośliny mają świetnie warunki. Wilgoć i duża dawka światła sprawiają, że zieleń jest soczysta i bujna.

Po odpoczynku w oranżerii udałam się na zwiedzanie zamkowych wnętrz. Byłam ich bardzo ciekawa. Podczas pierwszego pobytu w Mosznej nie udało mi się wejść do środka. Teraz stało się to możliwe, więc zapraszam…

Jako pierwszą pokażę salę, w której mieści się obecnie stylowa kawiarnia. Kiedyś było to miejsce reprezentacyjne, w którym goście oczekiwali na przyjęcie przez właściciela zamku. Uwagę przybyłych z pewnością przyciągały ściany zdobione malowidłami oraz kryształowy żyrandol. Dziś z dawnego wystroju można tutaj zobaczyć największy w całym zamku kominek (czynny) oraz przepiękne schody wykonane z drzewa sandałowego, które podobnie jak i galeria na piętrze zostały potraktowane lakierem bezbarwnym, przez co straciły swój tak charakterystyczny zapach. Ściany zdobią suknie z epoki oraz instrumenty. Na uwagę zasługują piękne misterne zdobienia zwłaszcza balustrad, kolumn i sufitu.

Te schody to jedno z kilku ulubionych miejsc nowożeńców. Tutaj pozują do zdjęć. Czas podążyć dalej. Weszłam po schodach na pierwsze piętro, gdzie znajduje się salon “Pod Pawiem”. Skąd taka nazwa, zaraz się wyjaśni…

Jak widać nad drzwiami umieszczono sylwetkę pawia, stąd ta nazwa. Przechodząc przez następne pomieszczenie zwróciłam uwagę przede wszystkim na sufit i widok z okna.

Bardzo chciałam zobaczyć salę balową i oto ona. Tutaj zachował się oryginalny sufit, którego część wypełniona jest szkłem. Przepuszcza ono światło, a tym samym pomieszczenie jest lepiej oświetlone. Warto zwrócić uwagę na zdobienia sufitu, drzwi oraz balkonu. Oryginalna jest także podłoga. Obecnie w sali balowej mieści się galeria sztuki współczesnej.

Jednym z ciekawszych jest gabinet “pana na zamku”. Obecnie mieści się tu biblioteka. Odbywają się też tutaj m.in. wieczorki poetyckie.

W gabinecie stoi oryginalne biurko, przy którym pracował przedstawiciel rodu Tiele – Wincklerów. Z okien gabinetu, ozdobionych witrażami rozciąga się piękny widok na park. Tutaj też znajduje się jeden z dwudziestu paru kominków rozmieszczonych w różnych częściach zamku. Wchodząc do każdej następnej sali przyglądam się drzwiom. Każde są nieco inne, różnią się zdobieniami.

Gabinet jest dwupoziomowy, jest w nim sporo miejsca dla odwiedzających bibliotekę.

Po opuszczeniu gabinetu przewodnik poprowadził grupę do kaplicy. To kamienne pomieszczenie obecnie pełni rolę sali koncertowej, w której można posłuchać muzyki kameralnej. Nieco dokładniej przyjrzałam się przepięknym witrażom.

Miałam okazję wejść także do sali myśliwskiej. Jak widać wystrój jest adekwatny do charakteru tego pomieszczenia.

Tutaj byłam tylko ja i przewodnik, więc mogłam spokojnie i bez pośpiechu obejrzeć całą salę.Te trofea myśliwskie z pewnością pamiętają byłych właścicieli zamku.

Po obejrzeniu wszystkich dostępnych pomieszczeń moje myśli wciąż krążyły po zamkowych korytarzach i komnatach. Nie mogłam tak od razu wejść we współczesność. Mój pobyt w zamku był jak zanurzenie się w historię tego miejsca, w atmosferę sali balowej, wystawnych przyjęć i polowań z udziałem znamienitych gości. Piękne suknie pań, ciche rozmowy oczekujących na przyjęcie pana na zamku, koncerty muzyki…

W poprzednim odcinku obiecałam zdjęcia z wydarzenia, które zaskoczyło mnie podczas wizyty na zamku w Mosznej, ale zamieszczę je w następnej, ostatniej części tego tematu. Kto ciekaw, niech zajrzy tutaj wkrótce. Zapraszam…

Moszna, zamek i jego tajemnice…(woj. opolskie) cz. 2

2010-11-10T19:12:00.002+01:00

Pewnego wrześniowego popołudnia dostałam wiadomość, że wygrałam nagrodę. Był nią ufundowany przez CTN Moszna – Zamek weekendowy pobyt w tymże zamku. Byłam szczerze zaskoczona, ale i bardzo uradowana. Cztery lata temu miałam okazję odwiedzić to miejsce po raz pierwszy. Wtedy obejrzałam zamek dokoła, pospacerowałam po parku i na więcej nie miałam już czasu. Opuszczałam Moszną z nadzieją, że jeszcze kiedyś tu zajrzę i …zajrzałam. Już wtedy zrobiła ona na mnie duże wrażenie. Swoje spostrzeżenia z pierwszej wizyty tutaj opisałam w artykule, który można znaleźć na tej stronie w panelu zatytułowanym “Kategorie”. Opisuję tam nie tylko moje wrażenia, ale także historię zamku, legendy z nim związane oraz praktyczne informacje dla wszystkich, którzy chcieliby tutaj przyjechać. Teraz więc obecnie skupię się jedynie na pokazaniu Wam tego, co moim zdaniem najciekawsze.

Zamek przywitał mnie w iście jesiennej szacie. Słoneczna pogoda sprawiła, że bluszcz oplatający ściany budynku od strony wejścia głównego prezentował się przepięknie.

Po dokonaniu niezbędnych formalności udałam się do Czarnego Apartamentu. Wprawdzie przed wyjazdem obejrzałam go sobie na stronie zamku w internecie, ale w rzeczywistości wyglądał jeszcze bardziej niesamowicie. Z pewnością sprawiał to czarny wystrój tego wnętrza. Gdy weszłam z korytarza do salonu i rozejrzałam się dokoła, wrażenie zrobiła na mnie jego wielkość i wysokość. W centralnym miejscu stał okrągły stół. Zwróciłam uwagę również na świetnie wpasowany w całość wystroju kominek.

Nad nim umieszczono pokaźnych rozmiarów obraz o tematyce przystającej do charakteru tego wnętrza.

Na kominku stały naczynia ozdobne oraz lampa, której delikatne światło wieczorem stwarzało niepowtarzalny nastrój w tym zabytkowym wnętrzu.

Po prawej i lewej stronie drzwi wejściowych oraz po obu stronach kominka znajdowały się głębokie wnękowe szafy. co widać na zdjęciach powyżej. W witrynie znajdowała się zastawa z której można było korzystać. Kawa podana w takim miejscu, w pięknych filiżankach smakowała wybornie.

Za dnia duże, wpuszczające do wnętrza sporo światła okna i biały sufit równoważyły czerń umeblowania apartamentu.

Ciekawa byłam co znajduje się w pomieszczeniu, do którego prowadziły trzy schodki… Okazało się, że jest to sypialnia. Od salonu oddzielała ją przeszklona ścianka. Widok wnętrza skrywała kotara. Oto co zobaczyłam:

W salonie znalazłam jeszcze jedne tajemnicze drzwi. Oto one:

Okazało się, że kryły się za nimi trzy pomieszczenia: łazienka, basenik z prysznicem i toaleta.

Jak wcześniej wspomniałam, pogoda była słoneczna i ciepła, więc postanowiłam pójść na spacer do parku. By wyjść z hotelu trzeba było pokonać labirynt korytarzy.

Najpierw chciałam zobaczyć zamek od strony dziedzińca. Szłam więc ścieżką prowadzącą wzdłuż jego murów. Dostrzegłam wiele ciekawych, nieraz zaskakujących elementów zdobniczych. Niektóre z nich pobudziły wyobraźnię, wywołując pewne skojarzenia. Był tam niedźwiedź, który jakby zastygł, nie mogąc wydostać się z zamkowych murów, jakby zaklęła go zła czarownica. Dalej zauważyłam sowę, wpatrzoną w jakiś punkt, jakby czekającą na coś lub kogoś… Gdy uniosłam wzrok w górę w jednym z okien wieży ujrzałam “kościstą”, białą postać. Zresztą zobaczcie sami:

Przypatrując się wieżom, zmierzałam w kierunku oranżerii, którą pokaże tutaj nieco później i od środka.

Po chwili byłam już o krok od dziedzińca. Trzeba było wykazać się nie lada cierpliwością podczas fotografowania, gdyż nowożeńcy szczególnie upodobali sobie to miejsce na sesje fotograficzne, więc trzeba było uważać, by nie wchodzić sobie w drogę. Zamkowy stróż, lew, jakby nieco znudzony pozował do zdjęcia.

Stojąc na zamkowym dziedzińcu przyglądałam się elementom zdobniczym. Misterna robota.

Warto zatrzymać się przy fontannie, by zobaczyć jak obraz zamkowych wieżyczek kładzie się na powierzchni wody, gdy słonko powoli chyli się ku zachodowi. Urok tego miejsca podkreśla jesienna szata roślinności.

Spacer parkową aleją to wielka przyjemność. Można odpocząć na jednej ze stojących tutaj ławeczek lub zatrzymać się na umiejętnie wkomponowanym w zieleń mostku i spojrzeć na strumyczek, w którym przeglądają się złote i purpurowe o tej porze roku liście drzew. Zapraszam więc do parku…

Następna para nowożeńców szuka ciekawego miejsca na sesję fotograficzną, a tuż obok wśród liści dostrzegłam trochę nietypowego spacerowicza ;-) W tak piękne dni jak ten to wymarzone miejsce dla spędzania czasu na świeżym powietrzu.

Czas płynie tutaj nieco inaczej niż w miejskiej metropolii. Nie trzeba nigdzie się spieszyć. Można cieszyć się tak bliskim kontaktem z przyrodą. Po tym spacerze kolacja smakowała wyśmienicie. Wieczór był ciepły i pogodny toteż wybrałam się jeszcze nad pobliski staw. Kaczki zbierały się w gromadki, by udać się w miejsce nocnego spoczynku. Zapadał zmierzch. Z daleka widoczne były już tylko kontury zamku, przez co zyskał na tajemniczości.

Przede mną noc w zamkowej sypialni. Przypomniały mi się legendy dotyczące tego miejsca i przyznam się, że długo nie mogłam zasnąć. Do późna stałam w oknie patrząc jak kolejno gasną światła w oknach, a blask księżyca delikatnie muska te majestatyczne mury.

Na tym zakończę drugą część tej opowieści o zamku Moszna. W części trzeciej pokażę jakie pomieszczenia zamkowe udostępnione są do zwiedzania, ale nie tylko… Będą też zdjęcia, które zrobiłam ad hoc, z wydarzenia, o którym nie wiedziałam, przyjeżdżając do zamku. Serdecznie zapraszam.

Moszna, zamek i jego tajemnice ... (woj. opolskie) cz. 1

2010-10-27T18:18:00.003+02:00

Jakiś czas temu, wracając z wakacji wstąpiłam do Mosznej. Miejscowość ta leży ok. 30 km od Opola. Wiedziałam, że znajdę tu zamek, inny od wszystkich jakie do tej pory widziałam I nie zawiodłam się. Jest to bardzo nietypowa budowla. Dzięki charakterystycznym wieżyczkom wygląda, jakby była przeniesiona tutaj z jakiejś baśni Walta Disneya. Jej wielkość, oryginalny kształt oraz rozliczne misterne zdobienia zrobiły na mnie wielkie wrażenie.

Zapytacie, skąd wzięła się nazwa tego niesamowitego miejsca? Otóż istnieje domniemanie, że ok. XIV wieku mieszkała tutaj rodzina Moschinów, więc być może stąd Moszna.

Budowla liczy sobie 100 lat i wpisana jest do rejestru zabytków architektonicznych. Zamek, zwany także rezydencją pałacową nigdy nie pełnił funkcji obronnych. O jego wielkości niech świadczy powierzchnia, którą zajmuje, czyli 7 tys. metrów kwadratowych, a kubatura – 65 tys. metrów sześciennych. Mieści się w nim 365 pomieszczeń. Uwagę przyciąga 99 wież i wieżyczek. Cały ten teren, łącznie z parkiem od poł. XIX w. do 1945 r. stanowił rezydencję niemieckiego rodu Tiele - Wincklerów. Zbudował ją dla siebie Franz Hubert von Tiele-Winckler, syn porucznika i bogatej dziedziczki. Początkowo był to niewielki pałac. Gdy spłonął Franz Hubert postanowił wznieść rezydencję na miarę swoich marzeń. Prace rozpoczęto w 1896 r. Budowla została zwieńczona 99 wieżami. Była to liczba majątków jakie posiadał jej budowniczy. Liczba ta nie była przypadkowa. Według ówczesnych przepisów, gdyby posiadał ich 100 byłby zmuszony utrzymywać garnizon wojska, co ze względów czysto finansowych nie było mu na rękę. Jako hrabia (tytuł otrzymał w 1895 r.) miał inne potrzeby. Bardzo zależało mu na wizycie cesarza w Mosznej, toteż robił wszystko, by rezydencja była odpowiednio przygotowana na przyjęcie takiego gościa. Spowodował, że przy zamku powstał piękny park z siecią kanałów, po których można było pływać łódką. Do Mosznej doprowadzona została linia kolejowa. Jego starania nie poszły na marne. Cesarz Wilhelm II przybył tutaj w 1911 r. W roku następnym gościł w pałacu przy okazji wielkiego polowania. Był pod wielkim wrażeniem rozmachu i tempa powstania tak oryginalnej budowli.

Podczas II wojny światowej zamek nie został zniszczony. Dopiero po 1945 r., gdy na zamku stacjonowały oddziały armii radzieckiej, uległ on dewastacji i rabunkowi. Wywieziono sporą część wyposażenia. Do dziś zachował się jedynie trwały wystrój wnętrz, m.in. kominki, kasetony, poręcze, balustrady, czy też boazerie i posadzki). Dziś przykładowo kaplica pełni rolę sali koncertowej, a biblioteka nadal pełni swoją pierwotną funkcję.

Poszczególne części zamku, dobudowywane były stopniowo i wyraźnie różnią się stylem.

Część środkowa to dawny pałac barokowy, odbudowany po pożarze, który miał miejsce w 1896 roku, w dosyć wiernym pierwotnym kształcie.

Najciekawsza część wschodnia, która powstała w okresie do 1900 roku posiada styl neogotycki, zaś skrzydło zachodnie, zbudowane w latach 1912 – 1914 reprezentuje styl neorenesansowy.

Zamek w Mosznej ma i swoje tajemnice. Swego czasu w pobliżu zamku odkryto ślady dwóch grodzisk średniowiecznych, a na terenie samego zamku fragment muru i drewnianej palisady. Mogłoby to potwierdzić wcześniejsze pogłoski, że w miejscu, w którym stoi zamek, swą siedzibę w średniowieczu mieli Templariusze. Podobno istnieje tunel prowadzący do podobnej budowli w Chrzelicach, ale to niepotwierdzone jednoznacznie jak dotąd informacje.

Zamek otaczają łąki, pola, stawy… a przede wszystkim jeden z największych na Śląsku, wspaniały park. Z dziedzińca zamkowego rozciąga się piękny widok. Na pierwszym planie widzimy fontannę, a tuż za nią wejście do parku i aleję lipową.

Park nie ma jasno określonych granic. Łączy się na obrzeżach z otaczającymi go łąkami i lasami. Przez jego środek prowadzi piękna aleja lipowa, wzdłuż której dostrzec można zbudowane w stylu francuskim i holenderskim kanały, którymi niegdyś pływały łodzie. Uroku temu miejscu dodają delikatne, ażurowe mostki.

Roślinność tego miejsca jest bardzo zróżnicowana. Rośnie tutaj kilkanaście gatunków drzew i krzewów, w tym także rzadko spotykane w Polsce. Podczas spaceru można spotkać tutaj m.in. dęby czerwone, kasztanowce, wspomniane już lipy, ale też i choiny kanadyjskie. Pięknie prezentują się, zwłaszcza wiosną, rosnące wzdłuż kanałów azalie i różaneczniki w wielu oryginalnych odmianach. O tej porze roku organizowane są tutaj Święta Kwitnącej Azalii, podczas których odbywają się plenerowe koncerty muzyki poważnej, m.in. kompozytorów polskich i niemieckich.

W miejscu, gdzie dziś znajduje sie basen z fontannami kiedyś był ogród, nawiązujący swoim kształtem do renesansowych ogrodów włoskich.

Zacienione alejki prowadzą do miejsca spoczynku byłych właścicieli Mosznej.

Zespół pałacowo-parkowy w Mosznej jest jednym z najbardziej oryginalnych i cennych założeń tego typu. Dlatego też warto zobaczyć go na własne oczy.

Jak każdy zamek i ten ma swoje mroczne tajemnice. Podobno niegdyś wolą pracującej tutaj angielskiej guwernantki było, by została ona pochowana w swoim ojczystym kraju. Jednak Wincklerowie nie spełnili jej prośby i miejscem jej spoczynku stała się wyspa w przypałacowym parku. Od tego czasu jej duch błąka się przy blasku księżyca parkowymi alejkami, nie mogąc zaznać spokoju.

Znana też jest historia służącej, uwiedzionej przez jednego z protoplastów rodu Wincklerów. Gdy ta zaszła w ciążę, arystokrata nie przyznał się do ojcostwa i nie uznał dziecka. Zrozpaczona, zhańbiona kobieta powiesiła się na jednym z rosnących w parku drzew. Czy w tej legendzie jest choć pierwiastek prawdy, nie wiadomo lecz gdy usłyszycie czasem wśród poszumu wiatru jakby zawodzący jęk opuszczonej niewiasty, pomyślcie o tej, która być może igraszkę swego pana przypłaciła życiem.

Następna historia opowiada o dziewczynie, której zły rycerz złamał serce, a później zamknął w jednej z zamkowych wież. Nocą jej duch błądzi po labiryncie korytarzy. W ciszy słychać tylko skrzypienie i jej cichy płacz…

Obecnie we wnętrzach zamku znajduje się Centrum Terapii Nerwic oraz hotel dostępny dla turystów. Warto zobaczyć pokoje o najbardziej oryginalnym wystroju, a mianowicie apartamenty: Czarny, Biały i Złoty. Posiadają one sypialnie stylowe wyposażenie pamiętające świetność właścicieli zamku, Wincklerów. Oddzielone ażurowymi ściankami sypialnie oraz marmurowe łazienki z niespotykanymi często, dużymi prysznicami. Część pomieszczeń zamkowych udostępniona jest do zwiedzania w towarzystwie przewodnika.

Okolica ze specyficznym mikroklimatem i panująca we wnętrzach atmosfera czasów świetności sprzyja relaksowi i wyciszeniu. Zamek wraz z parkiem stanowi nie lada atrakcję turystyczną dla dorosłych i dla dzieci.

Nieopodal zamku od 1948 r. znajduje się stadnina koni, głównie arabskich i angielskich. Można wybrać się tutaj na naukę jazdy konnej lub też na przejażdżkę, czy też zimą na kulig.

Zapewne nie ma odwiedzającego to miejsce, który nie zwróciłby uwagi na wychylającego się z okienka jednej z wieżyczek kościotrupa, bo podobno jak każdy zamek i ten ma swojego tajemniczego, błąkającego się po korytarzach ducha ... i to niejednego jak wspomniałam wcześniej. Kto ma ochotę poczuć chłód jego obecności, niech uda się wieczorową porą na zamek w Mosznej, a przekona się, że duchy istnieją…

W części następnej Czarny Apartament i spacer po parku. Zapraszam ;-)

W artykule wykorzystałam dwa zdjęcia zamku z tej strony, oraz jedno zdjęcie parku z fotogalerii.

Rabsztyn – ruiny zamku i letnie impresje… (wieś Rabsztyn, woj. małopolskie) cz.2

2010-10-16T01:05:00.002+02:00

W poprzedniej części napisałam kilka słów na temat zamku Rabsztyn, a w zasadzie to przedstawiłam go w letniej odsłonie. Natomiast w drugiej części chciałam pokazać, jak wyglądał tegoroczny odbywający się właśnie w tym miejscu XVIII Turniej Rycerski.

Wybierając się na zamek nie wiedziałam, jaka spotka mnie tam niespodzianka. Idąc polną ścieżką dokoła wzgórza, by zobaczyć warownię od północnej strony zauważyłam, jak już wspomniałam w poprzedniej części, niecodziennie ubranych ludzi podążających w tym samym co i ja kierunku.

Okazało się, że tuż przed mostem prowadzącym na zamek swoje namioty rozbili członkowie różnych bractw rycerskich, którzy przybyli tutaj prawie z całej Polski, by stanąć do boju w corocznie odbywającym się na zamku Rabsztyn turnieju. Przybyło tutaj około 150 rycerzy i 20 białogłów z 21 bractw. Każde z nich miało swój namiot i chorągiew. Wszyscy serdecznie witali się, gdyż można powiedzieć, że to jedna wielka rodzina.

Życie w obozie zazwyczaj toczy się, jak widać, wokół codziennych spraw. Kobiety przygotowywały posiłek. Trzeba było też zgrabić skoszoną trawę, co w tym upale i w tych strojach z pewnością nie należało do przyjemności…

Mężczyźni przygotowywali się do czekających ich pojedynków.

Tuż pod murami rozstawiono liczne stoiska. Można było tam znaleźć materiały informacyjne, elementy strojów i uzbrojenia rycerskiego, a także coś dla pokrzepienia ciała.

Na dwie godziny przed rozpoczęciem turnieju turystów nie było jeszcze tak wielu, więc dokoła przeważali uczestnicy czekającego nas widowiska rycerskiego. Zawładnęli oni całkowicie rabsztyńskim wzgórzem.

Turniej prowadziła wyśmienicie dobrana para, mianowicie: Grażyna Witkowska-Dawidowicz, zwana Świstakiem oraz Daniel Dawidowicz, czyli Lelek. Poczucie humoru i znawstwo rycerskich obyczajów sprawiały, że zebrani nagradzali oklaskami ich wypowiedzi i celne riposty.

W samo południe rozpoczęła się parada rycerska. Wszyscy uczestnicy przemaszerowali z obozowiska przez most na placyk przy zamkowych murach. Było co podziwiać. Najbardziej spontanicznie reagowały dzieci, gdyż wiele z nich prawdopodobnie pierwszy raz widziało taką inscenizację.

Każde bractwo podążało za swoją chorągwią, ustawiając się półkolem do powitania.

Następnie wszystkie były przedstawiane i witane przez pozostałych okrzykami: “Sława im! Sława!”.

W gronie rycerzy można było dostrzec szermierzy,

drużynę łuczników,

oraz nie tak często spotykanych sokolników.

Turniej rabsztyński zaszczycili również swoją obecnością samurajowie Trzeciego Najemnego Oddziału Piechoty Japońskiej.

Kulminacyjnym punktem rozpoczęcia turnieju były wystrzały z hakownic, których echo wiatr z pewnością poniósł daleko, daleko…

Z bliska można było przyjrzeć się pięknym, kolorowym strojom i ich elementom.

Białogłowy były ubrane nieco skromniej. Myślę, że w takim stroju nie czułabym się komfortowo, więc nie zazdrościłam im, gdyż wokół panował straszny upał…

Jak na rycerzy przystało, dbali by ich damom nie zabrakło napitku. Choć nie z epoki to skutecznie gasił pragnienie ;-)

Wkrótce rozpoczął się turniej łuczniczy. Startujący zebrali się w bezpiecznym, specjalnie przygotowanym ku temu miejscu. Widzowie obserwowali rywalizację najlepszych łuczników z odpowiedniej odległości, z dala od toru strzał.

Tutaj liczy się dobre oko i pewna ręką. Ci zawodnicy dobrze znają swoje umiejętności, bo często stają do wzajemnej konfrontacji, jednak każdy ma szanse na laur zwycięstwa. Obecność damy powoduje jeszcze większą mobilizację…

Z mostku zmaganiom łuczników przyglądały się nie tylko dziewczęta.

W tegorocznym turnieju łuczniczym najlepszą celnością wykazał się Radek z Chorągwi Sędziwoja w Ostrorogu, zaszczytne drugie miejsce zajął dotychczasowy czterokrotny rabsztyński zwycięzca Rosomak, zaś trzecie Axel z drużyny Zabrzańskich Drabów.

Niestety nie mogłam obejrzeć dalszych zmagań rycerskich. Mam nadzieję, że wybaczycie mi, ale myślę, że ten materiał, który zaprezentowałam, przybliżył Wam choć trochę klimat tej imprezy i czasów, których dotyczyła. Ja czułam się wyśmienicie w samym środku “tych” czasów. Chyba zauważyliście, śledząc moje podróże, że doskonale pasuje mi klimat zamkowych murów, towarzystwo rycerzy i ich dam. Te czasy miały w sobie sporą dozę romantyzmu, który jest mi bardzo bliski. Zdaję sobie sprawę z wszelkich niedogodności, jakie towarzyszyły ówczesnemu codziennemu życiu, jednak mimo wszystko chciałabym wsiąść do magicznej machiny i przenieść się w czasie choć na jeden dzień …(oczywiście wstecz) ;-)

Rabsztyn – ruiny zamku i letnie impresje… (wieś Rabsztyn, woj. małopolskie) cz. 1

2010-09-02T23:35:00.003+02:00

W lutym zaprezentowałam tutaj ruiny zamku Rabsztyn w zimowej szacie. Obiecałam, że wrócę tam latem. Tak tez zrobiłam. Jakże inaczej wyglądało to miejsce teraz!

Wszędzie zieleń i kwiaty. To, co było schowane po białą pierzynką, obudziło się z zimowego snu i pięknie rozkwitło. Zresztą spójrzcie sami:

W pobliżu tak bujnie kwitnących roślin można dostrzec wiele różnego rodzaju owadów.

Teraz spojrzenie na ruiny zamku. Tak oto prezentują się one latem:

Nie będę tym razem pisała o historii zamku, bo te informacje zamieściłam w “zimowym” opisie tego miejsca. Teraz skupię się raczej na pokazaniu zamku. Patrząc na wzgórze, na którym stoją ruiny dostrzegamy kilka ich fragmentów niejako schowanych w zieleni. Widoczne są dzięki jasnemu kolorowi kamieni i skał, na których niegdyś stała ta budowla.

Tym razem postanowiłam zobaczyć pozostałości po zamku i z drugiej strony, więc ruszyłam ścieżką okalającą wzgórze od wschodniej strony. Z każdą chwilą jawił mi się inny fragment starych murów.

Zauważyłam podążające w kierunku zamku postacie z innej epoki, ale o tym w drugiej części artykułu. Teraz skupię się li tylko na zamku.

Pierwszy raz miałam okazję zobaczyć jego północną część. Przeszłam przez most, przyozdobiony z okazji dzisiejszego turnieju rycerskiego chorągwiami. Przed murem zamkowym stało już m.in.stoisko Miasta i Gminy Olkusz i Stowarzyszenia Zamku Rabsztyn oraz makieta zamku z okresu XIV – XVII w., a więc czasów jej świetności.

Z ciekawością spoglądałam na nią, zastanawiając się, kiedy to tak ciekawe i klimatyczne miejsce odzyska znów swoją dawną postać.

Tymczasem otworzyła się brama i przewodnik zaprosił chętnych do środka, bowiem dziś można było skorzystać z jego usług i zobaczyć zamek bezpłatnie. W zasadzie jak na razie odbudowano mosty, bramę wjazdową z pomieszczeniem straży oraz przyległy mur. Widać, że coś się tutaj dzieje. W planach na najbliższy rok jest odbudowa muru północnego. Wiele pracy trzeba włożyć jeszcze w to miejsce, by poczuć w pełni dawny klimat. Porządkowaniem tego terenu i zabezpieczeniem ruin dziesięć lat temu zajęło się Stowarzyszenie Zamek Rabsztyn. Od tego czasu krok po kroku teren zamkowy zmienia się ku radości współczesnych włodarzy tej ziemi jak i licznie odwiedzających warownię turystów. Tak oto wygląda dziś przedzamcze:

Po przekroczeniu bramy znalazłam się w miejscu, w którym kiedyś, jak przypuszczam, znajdował się dziedziniec. Na razie jednak są tutaj tylko ścieżki, wijące się wśród zieleni, a prowadzące wzdłuż murów.

W okienku przeglądało się tak piękne dziś, błękitne, z lekka usiane obłoczkami niebo.

Przez wyrwy w murach dostrzegamy różne odcienie zieleni rozległej okolicy: lasów, pól i łąk.

Otwory okienne stanowią naturalny kadr, w którym dominuje wszechotaczająca zamek roślinność.

Gdy zbliżyłam się do krawędzi wykruszonego w tym miejscu muru mym oczom ukazał się taki oto widok:

Z góry doskonale widoczne jest gospodarstwo, którego płot podczas ostatniego mego tutaj pobytu wręcz “zatopiony” był w lodzie, pamiętacie? Idąc wzdłuż tej właśnie ścieżki zrobiłam zdjęcia tych wszystkich kwiatów, które pokazałam powyżej. Dla porównania obok zdjęcie zamku zrobione z dołu.

Przewodnik zaczął nawoływać do odwrotu, więc przeszłam jeszcze dróżką wokół murów, spoglądając na te skały i kamienie, które z pewnością opowiedziały by mi niejedną interesującą opowieść z życia zamku i jego kolejnych właścicieli. Na tle błękitu nieba dumnie tkwiły na swoich miejscach zastygłe, majestatyczne, spoglądające z góry na całą okolicę.

Tyle pozostało z zamku górnego. Dobrze, że zachował się jego obraz na starych rycinach. Dzięki niemu stojąc w tym miejscu można wyobrazić sobie go, jak gdyby nadal tutaj stał . Co usłyszelibyśmy wtedy? Dźwięk rozmowy, stukot końskich kopyt na dziedzińcu, a może szelest sukien przechodzących tędy niewiast? Teraz jedynie wiatr pogwizduje w pustych oknach, kołysząc dziko rosnącą tutaj różnorodną roślinnością.

Jeszcze trochę i nie zdążyłabym przed zamknięciem bramy, więc szybko pobiegłam w jej kierunku. Jeszcze tylko rzut oka na ten odnowiony jedyny jak do tej pory budynek i znalazłam się na mostku.

Widziałam już wiele zamków w różnym stanie, jedne piękne, całkowicie odbudowane, inne częściowo, jeszcze inne w zupełnej ruinie, ale Rabsztyn ma w sobie coś takiego, co nie pozwala o nim zapomnieć. Byłam już tutaj trzykrotnie, ale myślę, że na tym się nie skończy. Chcę śledzić zmiany jakie tutaj zachodzą i mam nadzieję, że pewnego dnia zobaczę tę piękną budowlę kompletną, z zamkiem górnym, dolnym i dziedzińcami, a tymczasem zachęcam do odwiedzenia jej, bo warto poczuć ten specyficzny klimat i to “coś”, co sprawia, że sięgamy po fakty historyczne, by świadomie, acz z użyciem naszej wyobraźni obcować z tym miejscem.

W dniu dzisiejszym chciałam obejrzeć jeszcze jedno interesujące miejsce, a mianowicie leżący nie tak daleko, również odbudowywany, zamek Bobolice, który też zamierzam tutaj pokazać. Stąd też nie mogłam zostać tutaj do wieczora, choć miałam ku temu wielką ochotę.

Moje spostrzeżenia z VIII Turnieju Rycerskiego na zamku Rabsztyn, który odbywał się tutaj 3-4 lipca 2010 r.. będzie można przeczytać i obejrzeć zdjęcia w drugiej części tego artykułu. Do zapoznania się z nią już teraz zapraszam…

Tyskie Browarium - "Tyskie nocą, czyli na tropie oryginalnej receptury"

2010-07-27T21:07:00.006+02:00

Tyskie Browary Książęce są jednym z najstarszych browarów w Polsce. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z 1629r. Przez minione lata zmieniała się jego nazwa i właściciele. W 1999r. Tyskie Browary Książęce połączyły się z browarem Lech Browary Wielkopolski i od tej pory występują jako Kompania Piwowarska z siedzibą w Poznaniu. Natomiast Muzeum Piwowarstwa, inaczej Browarium otwarte zostało w 2004r. Rocznie centrum wycieczkowe i browar odwiedza ok. 40 tys. gości z kraju i zagranicy. Z daleka już widoczne są charakterystyczne browarniane kominy…

Jak narodził się pomysł na Nocne Zwiedzanie Browaru? Pani Dorota Janas, koordynator Tyskiego Muzeum Piwowarstwa tak go tłumaczy: “Pomysł na Nocne Zwiedzanie Browaru zrodził się z dwóch przyczyn: skłonności do pracy w nadgodzinach i odwiecznej człowieczej tęsknoty. Przy okazji jednego z późnych powrotów z pracy dostrzegłam jak niesamowitą atmosferę tworzy widok zabytkowych budynków wyłaniających się z mroków nocy. Odnosiło się wrażenie, jakby z ciemności szeptały duchy czterowiekowej przeszłości tego browaru. I w tym miejscu odezwała się tęsknota za tajemnicą, która zawsze kojarzy się z nocą i miłym podekscytowaniem, jakie wytwarza się w ludzkiej wyobraźni przy przekraczaniu progu zabytków po zapadnięciu zmroku'”.

Już w ubiegłym roku wybierałam się do naszego browaru, by od środka zobaczyć, jak wygląda miejsce, gdzie rodzi się złocisty napój zwany piwem. Udało mi się to dopiero w tym roku. Przeczytałam informację, że aby udać się na wycieczkę po charakterystycznych jego miejscach, należy wysłać życzenia z okazji 5-lecia istnienia Browarium. Autorzy najlepszych zostaną nagrodzeni wejściówkami na tzw. nocne zwiedzanie. Wysłałam i wygrałam. Zanim jednak opowiem co zobaczyłam i czego się dowiedziałam kilka słów tytułem wstępu…

Tyskie Browarium, czyli inaczej Muzeum Piwowarstwa mieści się w dawnym budynku kościoła ewangelickiego z 1902r., stojącym na terenie Tyskich Browarów Książęcych. Ekspozycja muzeum to m.in. ponad 300 butelek z pocz. XIX wieku, oryginalne dębowe beczki, narzędzia bednarskie, podstawki, kufle, etykiety, dokumenty związane z historią piwa i tyskiego browaru.

Wszystko to posiada nowoczesną oprawę, przez co przyciąga i starszych i młodych, chcących zapoznać się z historią ziemi pszczyńskiej i Tyskich Browarów Książęcych. Wykorzystano tutaj m.in. technologię trójwymiarową, ekrany dotykowe, blue box, ekran plazmowy. Przechadzając się między gablotami, w pewnym momencie stajemy na przeszklonej podłodze, pod którą, w piwnicach muzeum mieści się pub. Tam z reguły kończy się każda trasa zwiedzania.

Zanim jednak wejdziemy w progi muzeum, w holu możemy zakupić akcesoria pamiątkowe, sygnowane znakiem “Tyskie”, m.in. piękne kufle, szklanice, otwieracze, podstawki oraz firmowe koszulki, polary, czapeczki i smycze.

Jako, że wybrałam się na nocne zwiedzanie, które miało rozpocząć się o 21.30, na miejscu stawiłam się nieco wcześniej, by zrobić kilka zdjęć.. Z daleka już dostrzegamy tak charakterystyczne kominy browaru.

Wchodząc przez bramę zauważamy rycinę przedstawiającą rozległe zabudowania browaru,

a nieco dalej budynek Browarium i Muzeum Miejskiego.

Cała grupa zebrała się w holu, czekając na przewodnika. Wiedziałam, że przez najbliższe kilkadziesiąt minut będziemy spacerować trasą wiodącą pomiędzy zabytkowymi budynkami browaru, gdzie napotkamy tajemnicze postaci, które opowiedzą nam historie z dawnych dziejów tego miejsca. Nagle światło przygasło i pojawiła się zakapturzona postać w czarnej pelerynie. Okazało się, że jest to Klucznik, który poprowadzi nas w świat duchów dawnego browaru. Polecił zabrać latarnie, ostrzegając, że ten, kto nie będzie miał przy sobie światła może nie wrócić: “Za światłem lampy, drodzy goście, podążajcie! Za światłem lampy...”. Pierwszą postacią, która powitała zebranych był dostojny książę Jan Henryk XI. Z dumą spoglądał na swoje dzieło, rozbudowany browar…

Polecił Klucznikowi, by z naszą pomocą starał się odnaleźć recepturę, bez której niemożliwe jest warzenie słynnego piwa, po czym oddalił się jedną z ciemnych uliczek, a my poszliśmy dalej.

Klucznik szedł na przedzie pilnując, by wszyscy podążali jego śladem, co chwila strofując maruderów, czyli zostających w tyle “fotografów”. Następnie wkroczyliśmy w progi warzelni, w której czekał na nas Stary Piwowar. W sposób rzeczowy, ale i dowcipny opowiedział nam o tajnikach kunsztu warzenia piwa, wtrącając w swą opowieść ciekawe anegdoty.

Wszyscy słuchaliśmy go z wielką uwagą. Naszą uwagę przykuło pomieszczenie stuletniej, czynnej do dziś zabytkowej warzelni, a szczególnie jej wystrój. Ściany zdobi ceramika majolikowa. Kafle te powstały w manufakturze w Karlsruhe w Badenii. Jako że trwała wojna zdobienia kafli są nader skromne. Dominują tu kłosy jęczmienia, chmielowe szyszki i symbole krystalicznej wody.

Stojąca tu aparatura, kotły nadal pełnią swą funkcję, a zamawiał je jeszcze książę pan, dawny właściciel tyskich browarów.

Pod koniec naszej wizyty w warzelni do Piwowara przyszła jego gadatliwa żonka, strofując go, że nie wraca na czas do domu.

Od tej chwili dołączyła ona do naszej grupy, zaganiając wszystkich razem jak kwoczka kurczęta ;-). Następnie Klucznik poprowadził nas w intrygujące miejsce. Blask latarni oświetlał zabytkowe budynki, które mijaliśmy, bo czasem oświetlenie elektryczne gasło. Wszystkim udzielało się dziwne podekscytowanie.

Przystanęliśmy prawie w zupełnej ciemności, przed budynkiem starej słodowni, w którego oknie na najwyższym piętrze zamigało nikłe światełko. Po chwili zaczęło ono pojawiać się w oknach niższych kondygnacji, aż w końcu w drzwiach pojawiła się dziwna postać z latarenką w dłoni. Był to Słodownik. Jak każdy z duchów i on także przekazał Klucznikowi swoją część receptury.

Wiedziałam, że lepiej nie narażać się duchom, by dotrzeć cało do końca nocnego spaceru, ale zdarzyło mi się “bliskie spotkanie trzeciego stopnia” z jednym z nich, Klucznikiem. Właśnie patrząc w obiektyw aparatu przymierzałam się do następnego zdjęcia, bacząc, by nie zostać upomnianą przez idącą na końcu żonę Piwowara, gdy zderzyłam się z “czymś” czarnym. Okazało się, że to peleryna Klucznika. Pogroził mi palcem pytając, czy miałam zamiar wejść w ducha? Grzecznie przeprosiłam… Poszliśmy dalej. W pewnym momencie rozległ się dźwięk harmonii. Podążaliśmy w kierunku Domu Kawalera, w którym niegdyś zamieszkiwali pracownicy browaru stanu wolnego. Wybudowano go w roku 1905. Dziś mieści się tutaj Dyrekcja Browaru.

Tutaj grupę poszukiwaczy tajemniczej receptury powitał lekko podchmielony młodzieniec, który przerywając grę na akordeonie opowiedział jak toczyło się życie mieszkańców tego domu.

Byli to przeważnie młodzi ludzie, więc w tygodniu po ciężkiej szychcie i w niedziele mieli prawo spędzać czas na zabawie w towarzystwie dziewcząt, piwa i muzyki. Podczas gdy on zapewniał, że do Domu Kawalera niewiasty nie miały wstępu, za jego plecami w oknie pojawiała się postać zgoła nie męska. Była to śliczna dziewczyna, która uśmiechając się i puszczając oko do zebranych zaprzeczała prawdziwości słów chłopaka.

Był to najweselszy duch, którego spotkaliśmy podczas tej naszej przygody. Jasno i przejrzyście wytłumaczył, kiedy można napić się piwa bezkarnie. Według niego Wolno to uczynić we wszystkie dni mające w swojej nazwie literkę “d”, a więc w poniedziałek, środę, niedzielę i … dziś ;-) Na koniec spuentował całą swoją opowieść słowami: “Podchmieleni nie grzeszymy, a jak nie grzeszymy, to idziemy do nieba. Napijmy się więc piwa i chodźmy do nieba!”. Z uśmiechem na ustach słuchaliśmy tych “mądrości”, tylko Klucznik był poważny. Na zakończenie spotkania z Kawalerem swoje trzy grosze dorzuciła żona Piwowara, ganiąc młodzieńczy pociąg do piwa.

Zanim opuściłam to miejsce, przyjrzałam mu się nieco dokładniej.

Następnym punktem naszego spaceru było spotkanie z bednarzem. Pojawił się nam w kłębach pary, stojąc przy sporej beczce. Opowiedział o swojej pracy i realiach życia codziennego. Pokazał też narzędzia, którymi się posługiwał przed laty. Jak widać swoją opowieścią zainteresował nawet Klucznika.

Dowiedziałam się, że wykonywane tutaj beczki powstawały z drzewa dębowego. Poszczególne ich części takie jak: klepki, dennice i obręcze łączono w całość, potem ich wnętrze smarowano smołą tyrolską dla zapewnienia szczelności i warstwy ochronnej. Następnie beczki były legalizowane, to znaczy sygnowano je nazwą browaru, znakiem ochronnym oraz nadawano im numer i wypalano pojemność.

Żegnając bednarza, podążyliśmy za naszym przewodnikiem, mijając po drodze starą sapiącą wysłużoną lokomotywę.

Za kilka chwil jesteśmy już świadkami sceny, gdy to młoda dziewczyna wymyka się z domu rodzinnego i w tajemnicy przed rodzicami biegnie na spotkanie z mieszkańcem Domu Kawalera. Ich przekomarzanie się jest zabawne i bardzo naturalne.

Gdy dziewczyna pobiegła w ciemną uliczkę udaliśmy się w kierunku Willi Mullera. W 1866 roku został on mistrzem browarniczym, w wkrótce dyrektorem Browaru Książęcego. Za jego rządów nastąpiła znacząca rozbudowa browaru. Jego gabinet mieścił sie na parterze, natomiast na piętrze znajdowały się apartamenty prywatne dla księcia i jego gości. Jak sądzę to dlatego właśnie przed willą czekała na nas następna historyczna postać. Była to Angielka Daisy, pierwsza żona syna księcia, Jana Henryka XV. Piękna, dystyngowana dama, elegancko ubrana, opowiadała jak toczy się jej życie. Salony, podróże, bale, piękne toalety, biżuteria… W bladoróżowej poświacie jej postać wydawała się zupełnie nierealna. Oto ona

Zebrani w ciszy i skupieniu wsłuchiwali się w słowa arystokratki.

Po chwili do Daisy dołączyła druga żona Jana Henryka XV, Hiszpanka Klotylda. Była to kobieta energiczna, żywiołowa i bardzo gadatliwa. Zdominowała spokojną, z lekka flegmatyczną Angielkę. Z nieskrywaną przyjemnością opowiadała o swoich licznych romansach.

Nagle Klotylda zerwała się i pobiegła w stronę stojącej w ciemnościach dorożki. Stało się to tak szybko, że nie zdążyłam nawet tego faktu uchwycić w postaci zdjęcia.

Ostatnim przystankiem naszej podróży w czasie był domek piwowara z 1894r. Była to niewielka siedziba głównego piwowara browaru. W swojej pracy kierował się węchem, smakiem, okiem i wieloletnim doświadczeniem. To on decydował o jakości piwa poprzez ciągłe próbowanie go toteż prawie codziennie wracał do domu chwiejnym krokiem. By nie było na jego drodze żadnych przeszkód, jego domek nie posiadał żadnych progów, czy też stopni.

Tutaj osobą pierwszoplanową wobec nieobecności męża była żona Piwowara, która nie omieszkała ponarzekać na niego i jego pracę.

Było to już pożegnanie z browarem nocą. Te wszystkie postaci ukazały nam jego jakże inne, ciekawsze i niejako magiczne oblicze. Z żalem opuszczaliśmy te ciemne zakamarki. Pewnym pocieszeniem były słowa pani piwowarowej, że zasłużyliśmy na poczęstunek w mieszczącym się w piwnicach Browarium pubie więc ruszyliśmy w jego kierunku…

Tutaj, przy szklanicy złocistego trunku można było podzielić się wrażeniami z tej jedynej w swoim rodzaju pouczającej podróży w czasie.

To nocne spotkanie z browarem sprzed lat, zabytkowymi budynkami, wyłaniającymi się z ciemności duchami robi spore wrażenie, zupełnie inne niż tradycyjne zwiedzanie w świetle dnia. Wszystkie biorące udział w tym spektaklu postaci są autentyczne, wybrane z bogatej historii browaru i ziemi pszczyńskiej. Prawdziwe są też ich opowieści. Zaproszeni na tę pełną atrakcji wędrówkę w świetle latarni i spotkanie z ”duchem” browaru zostają tylko nieliczni, toteż warto postarać się, by znaleźć się w ich gronie. Zachęcam i polecam…

Informacje o ofertach dotyczących zwiedzania tyskiego browaru znajdziecie na stronie www.tyskiebrowarium.pl/muzeum

Przytoczona wypowiedź pani D. Janas pochodzi ze strony: http://www.kamratowka.pl/wisla-noclegi-browar-nocne-zwiedzanie.html

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Na zakończenie kilka ciekawostek dotyczących piwa, a pochodzących ze strony www.tyskie.pl

- Wyprodukowanie 1 szklanki piwa wymaga:

3000 ziaren słodu
1-2 szyszek chmielu
4 szklanek wody

- Jeśli chodzi o wartości odżywcze to piwo posiada: witaminy z grupy B, związki mineralne i organiczne.

- Do produkcji piwa niezbędne są: słód, woda, chmiel i drożdże.

- Piwo bezalkoholowe uzyskuje się poprzez stosowanie przerywanej fermentacji lub też oddestylowanie alkoholu z gotowego piwa, natomiast piwa smakowe powstają dzięki dodaniu do nich owoców lub naturalnych aromatów.

Ogród botaniczny przy Sanktuarium Matki Bożej… (Bujaków, woj. śląskie)

2010-06-13T19:45:00.002+02:00

Do Bujakowa po raz pierwszy trafiłam kilka lat temu, kiedy to usłyszałam o Sanktuarium Maryjnym. To tutaj w 2000 roku Matka Boża ogłoszona została Patronką Środowiska Naturalnego. Już wtedy było to miejsce szczególne, ze względu na jego charakter. Jako, że dobrze czuję się, gdy otacza mnie natura w swojej najczystszej formie, a w dodatku towarzyszy jej cisza i spokój, co roku zaglądam do ogrodu kilkakrotnie.

Zanim zajmę się szczegółami, napiszę kilka słów, jak trafić do Bujakowa. Jest to wioska położona w południowej części GOP, w powiecie mikołowskim, przy skrzyżowaniu dróg wojewódzkich nr 925 i 927. By łatwiej tam trafić radzę skorzystać z mapki.

Wioska leży w bardzo malowniczej okolicy. Gdy w 1976r. kanonik Jerzy Kempa posadził przy kościele pierwsze rośliny chyba nie przypuszczał, że jego dzieło przybierze taki kształt i rozmiary. Dziś parafialny ogród botaniczny przyciąga swoim pięknem, ciszą i spokojem. W sobotę (od godz. 9.00 do zmroku) i niedzielę (od 12.30 do zmroku) można tutaj pomodlić się, odpocząć, wypić pyszną kawę i zjeść kawałek domowego ciasta, a nierzadko robią sobie tutaj zdjęcia młode pary.

Kościół w Bujakowie powstał w 1500 roku, a w 2000 został całkowicie odnowiony.

Patronem parafii jest św. Mikołaj, którego pomnik stoi tuż przy wejściu do świątyni.

Otacza ją stary kamienny mur, dawniej obronny. Dokoła budowli rośnie 6 starych lip drobnolistnych. Mają one ok. 250 – 350 lat.

Przejdźmy do ogrodu. Rozciąga się on na powierzchni ok. 1 ha. Dzieli ją z probostwem i klasztorem Sióstr Służebniczek. Wszystkie podstawowe informacje o ogrodzie znajdziemy na tablicy przy wejściu. Teraz zapraszam już na spacer po ogrodzie…

U wejścia niejako wita nas umieszczona w pniu figura św. Ojca Pio z jednej strony, a Marii z drugiej.

Uśmiecham się ilekroć mijam kamień prognozujący pogodę.

Wspomniany na początku kołacz spoczywa sobie spokojnie na blachach i czeka na chętnych do rozkoszowania się jego wspaniałym smakiem.

Tuż obok znajduje się miejsce przeznaczone na odpoczynek przy kawce. Stoją tu stoliki, krzesełka, a dokoła mnóstwo zieleni i kwiatów.

Różne gatunki roślin wspaniale uzupełniają się, tworząc spójny obraz.

Większość ścieżek jest osłonięta przez naturalne zielone “parawany”, dzięki czemu spacer nimi, nawet w bardzo słoneczny dzień jest przyjemny.

Tutaj można przekonać się, że tak mało wiemy o świecie, który nas otacza. Jak nazywają się te rośliny? Hmm…

Na tle zieleni swe oryginalne kształty i barwy prezentują kwiaty.

Często napotykamy wkomponowane w roślinność różnego rodzaju rzeźby, elementy małej architektury ogrodowej i miejsca bardzo ciekawe.

Moim ulubionym miejscem jest staw. Wiedzie do niego ścieżka, nad którą znajduje się napis: “I umieścił Bóg człowieka w raju”. Kilka kroków dalej jest następny…

a za nim dostrzegamy staw. Nad jego brzeg prowadzi malowniczy mostek, a tuż za nim romantyczna ławeczka.

Sadzawka szczególnie okazale prezentuje się, gdy zakwitają nenufary.

Lubię przyglądać się powierzchni wody, obrazom, które tworzy jej zawirowanie, gdy obok pozornie nieruchomego liścia przepływa kolorowa rybka.

Jest też i drugi stawek, nieco mniejszy, ale równie uroczy, którego powierzchnia ukazuje zupełnie inne obrazy. Majestatycznie przechadzają się tutaj pawie i ozdobne kurki.

Stąd tylko dwa kroki do Domu Katechetycznego i klasztoru Sióstr Służebniczek. Na progu wita nas anioł…

Ciekawym miejscem jest usytuowany w pobliżu klasztoru Sióstr Służebniczek krzyż pokutny z XVI w.

Warto zajrzeć także do zaułka z ziołami, który znajdziemy tuż obok drewnianego domku, w którym mieszkają kapłani.

Każda pora roku ma swoje uroki. Jesień mieni się kolorami złota i czerwieni, co sprawia, że zwracamy uwagę na te barwne akcenty.

Czas wracać, choć nie za bardzo ma się ochotę wracać do rzeczywistości. Ma się wrażenie, że tutaj czas płynie inaczej, znacznie wolniej. Jest okazja i czas na zadumę, refleksję, zatrzymanie w biegu… Jeśli jesteś zmęczona (-y) przyjedź do Bujakowa, usiądź na ławeczce, odpoczniesz i nabierzesz dystansu do siebie i otoczenia, a może miniemy się spacerując jedną ze ścieżek nad stawem? ;-)

Więcej informacji na temat Sanktuarium Matki Bożej w Bujakowie i oczywiście samego ogrodu można znaleźć tutaj.

Nadeszła Pani Wiosna…

2010-05-05T23:08:00.010+02:00

Wraz z nastaniem wiosny budzi się uśpiona przyroda, ukazując nam się w pięknej wielobarwnej szacie. Dzieje się to stopniowo, jakby ktoś bardzo powoli otwierał przed nami drzwi do magicznego świata. Na tle świeżej zieleni młodej trawy jakby trochę nieśmiało rozchylają swoje płatki krokusy i hiacynty.

Zakwita forsycja i wierzba.

Warto przyjrzeć się z bliska popularnym baziom, zwanym również kotkami. Jakże różną, w zależności od stopnia dojrzałości, przybierają postać. To srebrzą się na tle błękitnego nieba,

a gdzieniegdzie już pomiędzy miękką szarością pojawiają się żółte pręciki,

to znów stroszą jakby przestraszone…

Za kilkanaście dni te same bazie wyglądają znów inaczej…

Udało mi się “złapać” w obiektyw aparatu gości, przysiadających co chwila na wabiących ich zapachem nektaru pręcikach.

Na leszczynie zanim pokryje się zielenią liści, pojawiają się najpierw charakterystyczne kwiatostany.

Zwinna jaszczurka cichutko przemyka między suchymi jeszcze źdźbłami trawy.

Swą jasną barwą przyciąga wzrok skromny podbiał. Jego kwiatuszki jak małe słoneczka odwracają swe korony do światła.

Lubię delikatne kwiaty sasanki, które i po zrzuceniu płatków stanowią ozdobę ogrodu.

Kwitną narcyze i żonkile, które są symbolem nadziei.

Niewątpliwą ozdobą ogrodów wczesną wiosną są tulipany. Zachwycają różnorodnością barw i kształtów.

Nazwa tulipan pochodzi od perskiego słowa dolbend, które oznacza materiał, z którego upina się turban, przypominający kształtem kwiat tulipana.

W moim ogrodzie są i drzewa owocowe. Gdy w pełni kwitnienia powieje lekki wietrzyk, spadające białe płatki wyglądają jak śnieg.

Królową wiosny nazwałabym magnolię. Jej kwiaty są przepiękne. Takie dumne, zdawałoby się silne, oryginalne. Kwitnące drzewo magnolii przyciąga wzrok każdego, kto je dostrzeże.

Każda cząstka przyrody rozwija się w stosownym dla siebie czasie i tempie. Obserwując rozwijające się młode pąki drzew, krzewów i kwiatów, co dnia dostrzegamy, jak stopniowo przybierają właściwe sobie kształty. Widać to choćby na przykładzie bzu, czy sumaka. Niedługo zakwitnie czarna borówka…

Pięknie wygląda też kwitnąca mahonia. Kiście kwiatów o intensywnie żółtej barwie wspaniale prezentują się na tle ciemnej zieleni liści.

Wiosna dla mnie to także i zapachy, przede wszystkim bzu i konwalii. Gdy zakwitną, przynoszę je do domu i wstawiam w wazony. Te drobne białe dzwoneczki cudownie pachną, a są takie skromne. Być może to, co piszę jest banalne, zwykłe i oczywiste, ale piszę tak, jak myślę i czuję. A zapach bzu i konwalii po prostu uwielbiam.

To właśnie jest fascynujące. Wiosną kolory otaczającej nas natury są intensywne i świeże. Często nie przyglądamy się roślinom, szczególnie kwiatom, z bliska uznając, że wiemy jak wyglądają. Owszem, ogólnie wiemy jak wygląda hiacynt, czy stokrotka, ale gdyby ktoś zapytał nas o szczegóły, chyba byłoby nam trudniej je wymienić. Ktoś powie, a po co mam je znać? No właśnie, po co? Odpowiedzmy sobie sami na tak postawione pytanie. Ileż zaskakujących szczegółów możemy odkryć, gdy spojrzymy na kształt płatków korony, pręciki, listki itd.

Niezwykłe i zaskakujące nieraz jest połączenie barw kwiatów. Tworzą one czasem ciekawe wzory.

Przyjemnie jest rozkoszować się zapachem zieleni, kwiatów, zwłaszcza po deszczu, gdy wilgotne powietrze wzmaga ich woń. Wtedy to można dostrzec “świat” w kropelce wody.

Natomiast będąc gdzieś na otwartej przestrzeni unieśmy wzrok i spójrzmy w niebo. Białe obłoki przybierają nieraz ciekawe kształty.

Wiosna nastraja nas bardziej pozytywnie do otaczającego świata i ludzi. Częściej się uśmiechamy, chętniej wychodzimy na spacery. Po prostu chce nam się żyć. Postarajmy się pielęgnować w sobie tę wiosenną świeżość jak najdłużej i korzystajmy z daru jakim jest obcowanie z tak różnorodną i piękną przyrodą.

Zapraszam na drugą moją stronę, która jest lepsza jeśli chodzi o kompozycję. Tutaj zdjęcia wyglądają, jak gdyby były nieco nieprecyzyjnie wkomponowane w tekst, ale jak widać nie radze sobie czasem z nimi. Tak więc zapraszam na www.inka.tychy.pl

Rabsztyn – ruiny zamku i zimowe impresje (wieś Rabsztyn, woj. małopolskie) cz. 2

2010-02-23T23:19:00.004+01:00

W pierwszej części mojej relacji z wycieczki na Jurę pokazałam uroki zimowego pejzażu. Jednak i tutaj ich nie zabraknie.

Jak zwykle trochę przygotowałam się przed wypadem w zamkowe ruiny i dowiedziałam się, że nazwa Rabsztyn pochodzi od skały o tej nazwie, na której stoi zamek, a oznacza z języka niemieckiego – Rabstein , czyli Kruczy Kamień, Krucza Skała.

W XIII w. stał tutaj, będący we władaniu rodu Toporczyków, drewniany zamek. Murowany zbudowano za Kazimierza Wielkiego. Wspomniano o nim w dokumentach z końca XIV w. Wtedy to był własnością Spytka Melsztyńskiego. Zamek stał na najwyższej części wzgórza. Była to wieża i budynek mieszkalny, który częściowo zachował się do dziś. W wieku XV wraz z majątkiem kolejnego właściciela po jego śmierci został skonfiskowany na rzecz skarbu królewskiego, toteż król wyznaczał mu zarządcę, tzw. starostę. Następnie zamek na krótko trafił w ręce Tęczyńskich, by wrócić do wdowy po zmarłym Spytku Melsztyńskim. Zamek został wzmocniony i wyremontowany. Następny właściciel, Seweryn Boner (pocz. XVIw.), przyczynił się do znacznej rozbudowy, w wyniku której zamek usadowił się już prawie na całym wzgórzu. Ciekawostką może być fakt, że na zamku rabsztyńskim hodowano lwy króla Stefana Batorego. Lubił polować, choć kochał zwierzęta. W drugiej połowie XVIw. gościem zamku był sam król Henryk Walezy. Pod koniec tego wieku kolejni starostowie Rabsztyna sprawili, że zamek stał się renesansową rezydencją magnacką. Mieściło się w niej ponad 40 bogato wyposażonych pokoi. Wtedy też wzniesiono zamek dolny, zwany pałacem. W 1657r. wycofujące się z Polski wojska szwedzkie złupiły i spaliły zamek. Nie zadbano o jego odbudowę, toteż stopniowo niszczał. Tym bardziej, że starostowie zamiast zająć się zniszczeniami, w pobliżu zamku postawili dla siebie dwór. W XVIII wieku miało miejsce połączenie starostw: rabsztyńskiego i w Pieskowej Skale. Na początku XIXw. zamek opustoszał, popadając w ruinę. W końcowych jego latach poszukiwacze skarbów wysadzili w powietrze basztę. Skarbu nie znaleźli, a jedynie poczynili szkody. Tak wyglądał niegdyś zamek:

Widok od południowego-zachodu, litografia z rys. J. Meycho, pocz. XIX w.
Źródło: Zamki i dwory obronne ziemi krakowskiej, Marian Kornecki, Kraków 1966

Plan zamku wg Z. Lisa. A - zamek górny, B - dziedzińce (starszy od zachodu), C - zamek dolny, D - wieża bramna, E - filary mostu, F - szańce artleryjskie, G - basteja
Źródło: Zamki i inne warownie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, Jolanta Fidura

Dziś po wspaniałym zamku pozostały malownicze ruiny, które są rekonstruowane. Ja widziałam je niejako od tyłu.. By zobaczyć go od strony frontowej przyjadę wiosną lub latem i wtedy pokażę zamek w całej okazałości tego, co po nim zostało. Dziś zimowa odsłona murów Rabsztyna.

Zobaczyłam go w pełnym słońcu i białej szacie. Mimo, że to tylko ruiny, pięknie się prezentowały.

Chcąc obejrzeć je z każdej dostępnej od południa strony, spacerowałam drogą leżącą u podnóża wzgórza zamkowego. Jakże inaczej to miejsce będzie wyglądało już wkrótce. Teraz przypomina scenerię z baśni “Królowa Śniegu”.

Przygotowując się teoretycznie do wyjazdu w tę okolicę z ciekawością sięgnęłam po krążące o tym miejscu legendy. Najbardziej zainteresowała mnie jedna z nich. Podobno pod ruinami zamku znajduje się inny, także bogaty w wystroju i budowie. Tam to w jednej z sal znajdują się postaci skamieniałej dziewczynki i chłopca. Jej szyję zdobi sznur pereł, a jego palec - wysadzany brylantami pierścień. W sąsiednich pomieszczeniach śpią zaklęci rycerze. Budzą się jedynie w Niedzielę Palmową, gdy pierścień na palcu chłopca obraca się. Zamek wypełnia się gwarem ucztujących do północy wojów. Wtedy znów na rok kamienieją i zapadają w głęboki sen. Scenariusz ten będzie się powtarzał dopóty, dopóki pierścień nie zsunie się z palca chłopca. Stanie się tak wtedy, gdy Polsce zagrozi niebezpieczeństwo. Zaklęcie straci swoją moc, a rycerze staną do boju w obronie ojczyzny. Podobno takich uśpionych wojsk jest więcej., więc zjednoczą one swoje siły. Po zwycięstwie na pamiątkę tego wydarzenia każdy z wojów otrzyma z rąk dziewczynki perłę z jej naszyjnika. Po więcej legend radzę sięgnąć po pozycję książkową Józefa Liszki pt. “Legendy i opowiadania znad brzegów Białej Przemszy”.

Wracając do współczesności, oto fragment zamku dolnego, a poniżej malownicze skałki.

Latem rosnące tutaj krzewy i drzewa przysłaniają nieco wzgórze, natomiast zimą, poprzez biel delikatnych gałązek pięknie komponują się z zamkowymi murami.

Mury od tej strony są zabezpieczone.

A to wschodnia część zamku dolnego.

By ją pokazać szłam drogą w kierunku stojących pod lasem zabudowań. Zmierzające ku zachodowi słońce sprawiło, że las przybrał lekko różową barwę.

Po lewej stronie tuliły się do siebie ośnieżone choinki, tylko jedna, mała stała samotnie.

Do części frontowej, czyli zamku górnego, prowadzi ścieżka. Chciałam nią pójść, ale jak się okazało, nie starczyło mi czasu. Dni są o tej porze krótkie i szybko zapada zmierzch.

Ja też przekonałam się o tym, więc zamiast obejrzeć północną stronę zamkowych zabudowań postanowiłam sfotografować piękny zachód słońca.

Światło stawało się coraz łagodniejsze, przez co mury starego zamczyska i pobliskie skałki prezentowały się nieco inaczej niż w pełnym oświetleniu.

Rabsztyn żegnał mnie takim cudownym zachodem słońca.

Do domu wracałam zziębnięta, ale zadowolona. Jak wspomniałam w pierwszej części, nie przepadam za zimą, ale myślę, że takie wypady za miasto, przy wyśmienitej pogodzie mogą wpłynąć na zmianę mego stanowiska.

Takie miejsca jak Rabsztyn mają w sobie to “coś” o każdej porze roku, więc warto przyjechać tutaj, by się o tym przekonać. A jeśli komuś nie po drodze, z różnych względów, niech przynajmniej spojrzy na rabsztyńskie wzgórze moimi oczami ;-)